25.05.2020

Nowe bezpieczne zamknięcie

Zdjęcie i wideo

„Nowe Bezpieczne Zamknięcie” aka „Arka”



Zaraz po utworzeniu pierwszego schronu nad zniszczonym reaktorem stało się jasne, że Sarkofag nie jest niezawodną obroną. Ze względu na niską niezawodność i kruchość konstrukcji eksperci oferowali wszelkiego rodzaju opcje tworzenia dodatkowych konstrukcji ochronnych. Już w 1998 roku, w ramach przekształcania Schroniska w ekologicznie czystą strefę, zaczęli poważnie rozmawiać o stworzeniu drugiego schronu. Nowej konstrukcji zabezpieczającej przypisano następujące zadania:

Zapewnij dodatkową ochronę środowiska przed cząstkami radioaktywnymi;
Zapewnienie możliwości demontażu awaryjnych, zawodnych konstrukcji i wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych ze schronu;
Zapewnij całkowitą izolację schronienia przed deszczem i wodą roztopioną.

Międzynarodowe konsorcjum „Czarnobyl” składające się z Washington Group International, INC (USA), BNFL Engineering Ltd (Wielka Brytania) oraz organizacji ukraińskich – Kijowskiego Instytutu Energoproekt, Instytutu Badawczego Konstrukcji Budowlanych i Instytutu Problemów Bezpieczeństwa EJ – przeprowadziło wszechstronną analizę wszystkie poprzednie rozwiązania techniczne, sformułowały kryteria projektowania koncepcyjnego i wymagania dla nowego bezpiecznego zamknięcia.


Projekt odosobnienia został sfinansowany ze specjalnie utworzonego Funduszu Schronu Czarnobyla (CFU), a funduszami zarządza Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR).


Na etapie studiów wykonalności zaproponowano trzy opcje odosobnienia, które miały prawie takie same wyniki: Rama, Dok-keson i Arka. Po dodatkowej i wnikliwej analizie przy udziale niezależnych ekspertów, preferowano opcję trzecią – Łuk.


12 marca 2001 r. Rządowa Międzyresortowa Komisja Rozwiązywania Problemów Elektrowni Atomowej w Czarnobylu podjęła decyzję o budowie odosobnienia typu Arka.
Budowa NSC (New Safe Confinement) przebiegała w trzech etapach:

Etap 1 - studia wykonalności;
Etap 2 - projekt;
Etap 3 - dokumentacja robocza.

Główna konstrukcja NSC wykonana jest w postaci stalowej konstrukcji łukowej ze ścianami czołowymi. Konstrukcja łukowa obejmuje główną część Schronu, z wyjątkiem niewielkich powierzchni – komina odgazowującego i hali turbin. Wymiary geometryczne płaszcza: - szerokość (rozpiętość) 257,44 m, długość 150 m, wysokość 108,39 m. Konstrukcja łukowa składa się z elementów nośnych i ochronnych. Głównymi elementami nośnymi są kratownice łukowe. Składają się z szeregu połączonych ze sobą łuków wewnętrznych i zewnętrznych. W miejscu, w którym znajduje się osprzęt żurawia, konstrukcja łukowa jest wzmocniona dodatkowym poziomym pasem ("napinanie"). Konstrukcje ochronne składają się z dwóch desek (okładziny) - pokrycia zewnętrznego i wewnętrznego - metalowego. Odległość między pokładem zewnętrznym i wewnętrznym wynosi 12 m.


Fundament konstrukcji łukowej jest przeznaczony do postrzegania sił pionowych i poziomych i jest głębokim fundamentem, połączonym na powierzchni rusztem żelbetowym (rama żelbetowa pod ścianami nośnymi konstrukcji łukowych, która stoi na kolumny wykopane w ziemi).


Wewnątrz głównej struktury NPP przewiduje się lokalizację następujących głównych obszarów produkcyjnych: rozplanowanie zdemontowanych struktur; pierwotna fragmentacja zdemontowanych struktur; czasowe przechowywanie odpadów promieniotwórczych w kontenerach.
W górnej części łuku czyli pod sufitem znajdują się 4 niestandardowe dźwigi o udźwigu 40 ton każdy. Przy pomocy tych dźwigów w przyszłości będą prowadzone prace mające na celu rozbiórkę konstrukcji pierwszego Sarkofagu. Wszystkie prace demontażowe będą prowadzone zdalnie. W tym przypadku operatorzy dźwigów będą zlokalizowani w budynku technologicznym.


Sam budynek technologiczny składa się z budynku głównego dwukondygnacyjnego i aneksów. W budynku technologicznym znajduje się centralna i lokalna centrala sterownicza, instalacje wentylacji, zasilania i gaszenia, strefy odkażania, wtórnego rozdrobnienia i pakowania, warsztat urządzeń mechanicznych, warsztat utrzymania ruchu, strefa przygotowania roztworów przeciwpyłowych, pomieszczenia biurowe, śluzy sanitarne .


W momencie budowy obiektu Łuk był największą łukową konstrukcją na świecie i najcięższą, która została przeniesiona z punktu A do punktu B. Masa konstrukcji sięga prawie 37 tysięcy ton. Do przesunięcia obiektu zamknięcia do pozycji projektowej zastosowano złożony system podnośników, który zastosowano po raz pierwszy na taką skalę. W pracach tych brała udział prywatna holenderska firma Mammoet (czyt. Mammut), założona w 1971 roku i specjalizująca się w podnoszeniu i transporcie ciężkich towarów drogą wodną i lądową.
 

Interesujące fakty:

  • Całkowity koszt budowy New Bladeless Confinement przekroczył 2,15 miliarda euro.
  • W budowie obiektu wzięło udział ponad 3000 osób.
  • Według całej dokumentacji żywotność NSC obliczona jest na 100 lat.
+
Nie spiesz się, aby zamknąć stronę

Czy na pewno zapoznałeś się ze wszystkimi ofertami i promocjami naszej firmy?