07.05.2018

PZRO "Burykovka"

"Burykovka" jest nazwą dla wydrążonych w ziemi rowów przeznaczonych do składowania radioaktywnych odpadów. W gliniano-ziemskich wykopach (jest ich około 30 szt.) chowano stałe niepalne odpady z 1 i 2 grupy zanieczyszczeń, takich jak gleba, gruz, złom, pozostałości po budowach itp.

Photo and video

W maju i czerwcu 1986 r likwidatorzy mieli problem ze znalezieniem kolejnych miejsc do składowania zanieczyszczonej gleby zebranej na terenie przemysłowym NPP, resztek czwartego bloku energetycznego i innych odpadów. W tym celu pracownicy VNIPET im. Kurchatova i sąsiednich instytutycji prowadziły pracę nad znalezieniem odpowiedniego miejsca do rozmieszczenia cmentarzyska zanieczyszczonych odpadów. W wyniku badań geologicznych wybrano obszar między miejscowościami Buryakovka i  Stechanka na lelevsko-cistogalovskom glinianym pagórku. Obszar ten został zatwierdzony przez Przewodniczącego Komisji Rządowej  23 czerwca 1986, a w lutym 1987 oddano obiekt do użytku.

Budowa została przeprowadzona ścisle z normami sanitarnymi dotyczącymi zarządzania odpadami radioaktywnymi, termin użytku 300 lat. Poza rowami przeznaczonymi do składowania odpadów o średnim poziomie zanieczyszczenia  w PZRO „Buryakovka” istnieje również betonowy plac dla składowania metalokonstrukcji oraz maszyn, które tak jak na placu „Rassokha”  stoją rzędami.

 

Zgodnie z pierwotnym projektem pojemność wykopu miała być równa 15 000 m³, a później projekt został zmodernizowany w celu zwiększenia pojemności do 25 000 m³. Obecnie PZRO jest prostokątną powierzchnią o bokach 700 x 1200 m, gdzie mieści się 30 rowów o wymiarach: długość 155 m, szerokość 88 m, głębokość 9,7 m. Dno wykopu pokryto metrową warstwą gliny, a boki i sufit warstwą o grubości 0,5 , ażeby ochronić moduł przed uszkodzeniem podczas napełniania, ponadto ze wszystkich stron ułożyli warstwę piasku o 1 m grubości. W celu zapobiegania dostaniu się opadów do środka, moduł wejściowy na górze ekranu został pokryty warstwą piachu oraz dodatkowo warstwą darni. Odpady były transportowane i układane w wykopie za pomocą specjalnych pojazdów KRAZ-256 z monitorowaną kabiną i naczepą, którą pokryto warstwą stali dla ułatwienia procesu odkażnia. Podczas układania w wykopie zwracano szczególną uwagę na to, aby zapobiec kontaktowi odpadów radiacyjnych z kołami pojazdu. Po zapełnieniu warstwy 1.5 m grubości odpady wyrównywano za pomocą ciężkiego buldożeru T-330. Podczas prac glebę ciągle nawilżano oby zapobiec utworzeniu się pyłu, a pomiędzy warstwami odpadów układano ochronną warstwę gliny okolo 0,2 m i tak do całkowitego wypełnienia wykopu. Zgodnie ze standardami SPORO-85 kontrola administracyjna nad gotowymi modułami wynosi 30 lat, a nadzór sanitarny będzie wynosił 300 lat. Po napełnieniu i konserwacji wykopu stan środowiska jest stale monitorowany. Ciągle jest sprawdany poziom napromieniowania, specyficzna aktywność powietrza, zanieczyszczenie powierzchni gleby radionuklidami itp.

10 lat funkcjonowania wykopu doprowadziło do jego całkowitego wypełnienia, dla tego 29 kwietnia 1996 roku podjęto decyzję o rekonstrukcji  PZRO „Buryakovka”. Przebudowa oznaczała zwiększenie wielkości wykopu w celu unieszkodliwienia odpadów. Zgodnie z projektem wybudowano sześć nowych modułów powierzchni o łącznej objętości około 12.000 m³, które znajdowały się w przestrzeni między wypełnionymi rowami.

Na terytorium PZRO znajduje cmentarzysko metalu napromieniowanego-plac № 13. Specjalnie zrobiony pod kątem plac betonowy zawiera system ochronny przed opadami w celu zmniejszenia powierzchni parowania oraz system filtracji opadów, spadających na powierzchnie placu. W przeciwieństwie do techniki z placu „Rassokha”, którą przewidywano wykorzystać ponownie po odkażeniu, pojazdów z cmentarzyska nikt nie chciał wykorzystać. Oprócz sprzętu wojskowego i cywilnego na terytorium cmentarzyska znajduje się skażony sprzęt  mechaniczny z terenu stacji. Zanieczyszczony sprzęt z ChNPP został pochowany na PZRO „Podleśny” w specjalnie skonstruowanych sklepieniach betonowych, a sprzęt używany do budowy objektu „Shelter”, odkażania terenu przemysłowego oraz część wyposażenia hal trzeciego etapu budowy elektrowni jądrowej znajduje pod gołym niebem na placu numer 13.

Tutaj przechowywane są praktycznie wszystkie modele maszyn, które brały udział w likwidacji skutków awarii. Szczególnie interesujące są szczątki  robota, który pracował w miejscu o mocy napromieniowania do 12.000 R/h. Technika wojskowa w postaci maszyn WRI, BAT-2 i ARV zbierawszych odpady wysoko radioaktywne bezpośrednio pod ścianami 4 bloku energetycznego, uczestnicząca w zniszczeniu Rudego Lasu, wioski, znajdującej się nie daleko oraz ziemi w promieniu 2 km od elektrowni. Helikoptery przyznaczone do detekcji rozpoznawania większych źródeł  promieniowania - rzadko spotykane Mi-24P (produkt 2462) i gigantyczne Mi-6, tak zwane „bardolery”, które zajmowały się opryskiwaniem Strefy specjalną mieszaniną „Bordo” dla wiązania radionuklidów. Specjalnie zbudowane na potrzebę likwidatorów maszyny do zmniejszenia powstawania   chmur pyłu na podstawie ciężkich ciężarówek "BelAz", maszyny MAZ-537 przeworzących technikę oraz pojemniki z odpadami, samochody dla zwalczenia radiacji BRDM-RHB oraz inna technika likwidatorów.